De paniek bij Rene Meuwissen en Miranda Dekkers van JBB

En toen werd er om een schorsing gevraagd. Het is uitermate zeldzaam dat een inspraak in een gemeenteraad zoveel emoties oplevert dat de raad om een moment van schorsing vraagt. Het gebeurde na het emotionele betoog van Jennifer Voets na haar inspraak bij de gemeente Boxtel over de misstanden bij Jeugdbescherming Brabant.

Boxtel is één van de gemeenten die onlangs nog stelde zich niet te herkennen in het zwartboek over JBB. Volgens de wethouder waren er geen signalen dat er ook in de eigen gemeente misstanden waren ten aanzien van het handelen van de de ingehuurde gecertificeerde instelling JBB.

Geen empathie

Na de inspraak van Jennifer Voets weet de wereld wel beter. En in korte tijd hebben meerdere inwoners van Boxtel zich gemeld met zeer schokkende verhalen over JBB. Waar het zwartboek zich richt op de patronen van het falen van JBB zien we in Boxtel het patroon wel heel duidelijk. Het verhaal van Jennifer staat namelijk niet op zich. Er zijn vergelijkbare verhalen. Een van de patronen is de jeugdzorgwerkster in deze. Een net afgestudeerde (?) jeugdzorgwerkster die als een stier door een porseleinkast gaat, zich niets aantrekt van regels en procedures, adviezen en onderzoeken van andere professionals negeert, risico’s totaal verkeerd taxeert en zichzelf, net als heel JBB, boven de wet plaatst. Vervolgens stelt ze doodleuk dat ze geen empathie heeft en zich zeker niet gaat inleven in wat ze allemaal veroorzaakt en vrolijk met een lachend gezicht uithuisplaatsingen regelt.

Moedig

De stap van Jennifer is moedig. Ze weet dat ze hiermee 2 tegenstanders uit de tent heeft gelokt die nu nog meer gaan samenspannen: JBB en haar vader die beiden niet blij zijn met deze aandacht. En van beiden zijn al signalen ontvangen die daar op wijzen. Haar stap toont de moed aan die je moet hebben om op te staan. Want zowel JBB staat bol van de rancune en haat als je het durft hen (openlijk) aan te spreken maar ook de andere ouder die aangesproken wordt is vaak uit rancune tot gekke dingen in staat. Het is juist de reden dat scheidingsgevallen niet bij JBB horen en dat ze hier totaal niet op ingericht zijn. Het feit dat JBB deze dossiers aanneemt toont aan dat het ze alleen maar om geld gaat. En dat het gebrek aan expertise uiteindelijk mensenlevens kan gaan eisen. Het wachten is hierop!

Professional van € 150.000 per jaar

Maar de non reactie van JBB op Jennifer is wel het meest schokkend. Nadat eerst bestuurder Meuwissen met een damage control achtig verhaal kwam dat ze elke klacht en zelfs de schrijver van het zwartboek serieus nemen daag ik hier Meuwissen uit om aan te tonen wat hij heeft gedaan om dit serieus te nemen. Waarom is er nog geen contact gezocht met Jennifer en haar familie om over de situatie te praten? En waarom worden klachten alleen maar afgedaan met excuses en corrigeren jullie niets? En hoezo we nemen het zwartboek serieus? Wie was er zonder afmelding afwezig bij een gesprek over het zwartboek met de raad van toezicht? Rene Meuwissen! Omdat hij het moeilijk vond onderscheid te maken tussen het brede zwartboek en een individuele casus. En dat is de professional die met een totaal bezoldiging van bijna € 150.000 per jaar naar huis gaat? Op basis van zijn houding en de reacties naar derden is die professionaliteit niet zichtbaar. En dan gaat diezelfde Meuwissen zeggen dat hij zaken serieus neemt? Het probleem van Meuwissen is dat hij niet beseft dat mensen met elkaar praten en informatie uitwisselen. Stop dus met manipuleren en verdraaien van feiten want dat heeft geen nut. De positie van Meuwissen is echt onhoudbaar aan het worden!

De hoge poten van Miranda Dekkers

Het interview van Jennifer gisteren op Omroep Brabant TV maakte de houding van JBB duidelijk. JBB belde tijdens of direct na de uitzending op hoge poten de omroep omdat er zaken uit het interview gehaald moesten worden In het kader van de privacy. Vervolgens komt directrice Miranda Dekkers met een zeer zwakke reactie. Maar dat is dezelfde Miranda Dekkers die de privacy van cliënten schendt door geheimhoudingsovereenkomsten niet na te komen, onjuiste informatie verstrekt aan de rechtbank en niet ingrijpt als haar medewerkers de privacy van cliënten bewust schenden door valse, niet geverifieerde of vertrouwelijke informatie te delen met partijen die daar niets mee te maken hebben. Haar formele reactie op het interview was dan ook schokkend: het gaat om complexe zaken en ook wij moeten lering trekken. Hoeveel lering ga je trekken als je weigert om het gesprek aan te gaan, als je klachten naast je neer legt en je zelf medewerkers opdracht geeft te liegen tegen de rechters. Waarom geen uitnodiging tijdens de uitzending aan Jennifer gegeven voor een gesprek?

De waarheid zal zegevieren

Nee René Meuwissen en Miranda Dekkers willen geen lering trekken. Willen geen veranderingen. En iedereen die het durft op te staan tegen hen zal worden afgestraft door hun pionnen in het veld. En dat hierdoor onschuldige kinderen de dupe zijn zal jullie een zorg zijn. De waarheid komt boven, de geest is uit de fles en en op enig moment zal JBB zich moeten gaan verantwoorden. Want JBB is onder jullie leiding verworden tot een partij die alles uit de kast trekt om zoveel mogelijk geld uit de gemeente kas te trekken waar geen enkel resultaat tegenover staat. Ten einde het koninkrijkje JBB overeind te houden. Maar dat gaat niet lukken. De geest is uit de fles en de stank van de rottende wijn die bij jullie geest in de fles zat verspreidt zich langzaam over heel Brabant. En laat één ding duidelijk zijn: Alle fouten door JBB gemaakt zullen ook door JBB rechtgezet moeten gaan worden. Het spelen met mensenlevens, en zeker die van kinderen zal niet ongestraft blijven, niet voor Meuwissen en Dekkers, maar ook niet voor iedere medewerker die zich daar aan bezondigt heeft! De waarheid zal zegevieren! en dat zorg voor heftige paniek bij Meuwissen en Dekkers. Ze weten dat ze gefaald hebben, dat ze de zaak niet in de hand hebben. dat ze alleen aan hun eigen belangen hebben gedacht en dat de kinderen bij JBB slechts een pion zijn om geld te verdienen. En dat zorgt voor de heftige paniek. zeker bij Meuwissen waarvan al langer bekend is dat hij niet terugdeinst voor leugens en intimidatie. Maar de maatschappelijke verontwaardiging is groot en wordt steeds groter.

Positie bestuurder Jeugdbescherming Brabant totaal onhoudbaar!

Hoe bestuurder JBB zijn cliënten en klachtencommissie minacht

Advertenties

Jeugdbeschadiging Brabant

In de afgelopen maanden zijn de ontelbare misstanden binnen Jeugdbescherming Brabant volop in beeld gebracht met het uitgebreide falen in de casus Baby Hannah en direct daarop volgend het zwartboek ‘Jeugdbescherming Brabant: de doodlopende weg in de jeugdhulpverlening’. Met als reactie van JBB heftige ontkenningen, intimidaties van meewerkende ouders en een complete verdraaiing en het bagatelliseren van de feiten. Zelfs een vernietigend rapport van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd in de casus van Baby Hannah werd ontkend en gepoogd in de doofpot te stoppen. Sindsdien heeft de Stichting (H)erken Ouderverstoting een stortvloed aan dossiers ontvangen en gesprekken gevoerd met gedupeerden.

Maar wat mij opviel was de hoeveelheid jeugdigen die mij benaderden. Diegene die juist beschermd moeten worden reageren uitermate vernietigend over, zoals de jeugdigen het zelf noemen, ‘Jeugdbeschadiging Brabant’.

Er is veel gebeurd in de afgelopen maanden. Gesprekken met gemeenten (colleges en jeugdzorg ambtenaren), gemeenteraad-  en Tweede Kamerleden, (Kinder)Ombudsman en Inspectie Gezondheidszorg & Jeugd, contacten met bezorgde advocaten (die de handelswijze van JBB ‘off-the record’ herkennen en bevestigen), verontruste externe hulpverleners (die door JBB volledig genegeerd worden en waarmee cont(r)acten worden beëindigd omdat ze te kritisch zijn over de beleidslijnen van de jeugdzorgwerkers), scholen die overvallen worden en zich niet serieus genomen voelen en bij voorkeur geen gesprekken meer willen voeren met jeugdzorgwerkers omdat hun informatie stelselmatig verdraaid wordt en ze door de jeugdzorgwerkers tussen de ouders geplaatst worden in plaats van dat de school veilig en neutraal is voor de kinderen, rechters die ons aanmoedigen om het goede werk, de misstanden bij JBB bloot leggen, voort te zetten, contacten met media en een extern kwalitatief onderzoek naar de jeugdzorg opgestart door de 9 gemeenten in West Brabant west. Tot slot weten we inmiddels ook dat de Autoriteit Persoonsgegevens overstelpt wordt met klachten over JBB en dat men zich afvraagt en gaat onderzoeken wat er bij hen in algemene zin aan de hand is en wat er daar moet gaan gebeuren.

Jeugdigen staan op tegen JBB

Maar ook veel nieuwe dossiers. Inmiddels zijn er circa 100 dossiers binnen gekomen die slaan op JBB, terwijl er ook nog vele dossiers uit de rest van het land aangeboden worden. Veelal ouders die tegen het voortdurende falen van JBB aanlopen maar bovenal tot op het bot geïntimideerd worden door de Jeugdzorgwerkers, gebiedsmanagers, directie en bestuurder van JBB. Aanleiding voor ons om te gaan werken aan deel 2 van het zwartboek met nog meer schokkende dossiers. Om zo de feiten bloot te blijven leggen maar bovenal aan te tonen dat het zwartboek niet 1 dossier is, zoals JBB iedereen wil doen laten geloven, maar echt is samengesteld uit een overvloed aan dossiers. Naast dit deel 2 zijn er ook meerdere publicaties te verwachten vanuit verschillende onafhankelijke van elkaar betrokken partijen die allemaal het falen en de intimidatie van JBB aan den lijven hebben ondervonden en het noodzakelijk vinden hier onderzoek naar te doen en te publiceren. We houden u hiervan op de hoogte!

Jeugdigen die beschermd moeten worden maar vervolgens zien dat de Jeugdzorgwerker de strijd aangaat met ouders en daarbij alle middelen inzetten variërend van liegen en bedriegen, smaad en laster en uiteindelijk zware intimidatie van ouders, scholen, externe hulpverleners en zelfs de jeugdigen zelf!

Maar wat mij opviel was de hoeveelheid jeugdigen die mij benaderden. Diegene die juist beschermd moeten worden reageren uitermate vernietigend over JBB. Jeugdigen die gedwongen worden om dingen te doen of te ondergaan die ze niet willen, die niet gehoord worden, die zien dat de jeugdzorgwerker ouders bewust tegen elkaar uitspelen en zaken laten escaleren, jeugdigen waar beslissingen over genomen worden zonder dat met ze gesproken is. Er zijn zelfs jeugdigen die al jaren een OTS hebben en slechts één of twee keer zijn gehoord. Jeugdigen die nog nooit ‘hun’ gezinsvoogd hebben ontmoet, die gedwongen worden uitspraken te doen over hun ouder(s) en totaal verdraaide of zelfs verzonnen gespreksverslagen krijgen. Er staan voorvallen in dossiers die nooit hebben plaatsgevonden of hebben kunnen plaatsvinden binnen de tijdslijnen. Jeugdigen die beschermd moeten worden maar vervolgens zien dat de Jeugdzorgwerker de strijd aangaat met ouders en daarbij alle middelen inzet variërend van liegen en bedriegen, smaad en laster en uiteindelijk zware intimidatie van ouders, scholen, externe hulpverleners en zelfs de jeugdigen zelf!

Kippenvel

De gesprekken met deze jeugdigen zijn schokkend. Bij elk gesprek staat het kippenvel op je lijf en lopen de tranen over je wangen. De woede en boosheid over het totale gebrek aan empathie, maar bovenal de vooringenomenheid, halsstarrigheid en desinteresse in wat er werkelijk speelt en wat de jeugdige echt denkt en vindt, roept veel verdriet en woede op bij diezelfde jeugdigen. Want in alle gevallen hadden de kinderen voor de interventie van JBB zelf geen enkel probleem. De opdracht van de rechter is over het algemeen ook: bescherm de jeugdige tegen de strijd tussen de ouders. Maar JBB richt zich volledig op de jeugdige en laat de strijd tussen de ouders volledig escaleren. Met als gevolg dat het probleem van de jeugdige na bemoeienis van JBB zeer groot en onoplosbaar is geworden. Gezinnen zijn uit elkaar getrokken door onnodige uithuisplaatsingen, broers en zussen uit elkaar gehaald en contacten verbroken, kinderen bewust tussen strijdende ouders geplaatst, loyaliteitsconflicten verergerd. Maar bovenal: ze zijn nooit gehoord. De grote gemene deler achteraf bij deze jeugdigen: ze zijn beschadigd voor het leven en hun vertrouwen in de mensheid en maatschappij totaal kwijt. Onderzoek heeft aangetoond dat Brabant het hoogste aantal zelfdodingen onder jeugdigen kent van Nederland. Een verder onderzoek naar de oorsprong en achtergronden lijkt wenselijk. Vooral noodzakelijk om te weten in hoeverre jeugdzorg, en dan met name JBB, betrokken is geweest bij deze jeugdigen. Het zelfde geldt voor het aantal potentiële familiedrama’s. Hoe verhoudt dat aantal zich tot de rest van Nederland?

Raadsleden geëmotioneerd

Eén van de jeugdigen die mij benaderde had afgelopen week de moed om in haar gemeente de gemeenteraad toe te spreken. Het werden 5 uiterst emotionele minuten. Zelfs zo erg dat raadsleden na haar toespraak vroegen om een schorsing. Om even bij te komen. Haar relaas treft u onder aan deze blog integraal aan. Lees het en huiver.

Inmiddels zijn er circa 100 dossiers binnen gekomen. Veelal ouders die tegen het voortdurende falen van JBB aanlopen maar bovenal tot op het bot geïntimideerd worden door de Jeugdzorgwerkers, gebiedsmanagers, directie en bestuurder van JBB. Aanleiding voor ons om te gaan werken aan deel 2 van het zwartboek met nog meer schokkende dossiers. 

Opvallend hierbij is dat in de weken hiervoor uit dezelfde gemeente zich via via een tweede gezin zich bij mij melde. Het verhaal was vrijwel identiek. In beide gevallen gebrekkige communicatie, besluiten op basis van niet geverifieerde informatie, geen waarheidsvinding en wederhoor en het niet volgen van procedures en termijnen. Maar de grootste overeenkomst: een zelfde jeugdzorgwerker, die nota bene net afgestudeerd was en vervolgens zonder termijnen en voorschriften te volgen als een stier door een porseleinkast de ene UHP na de andere regelde.  Hiermee wordt de rode draad snel blootgelegd en kunnen we steeds meer vraagtekens zetten bij de expertise van de jeugdzorgwerkers bij JBB en de controle op de procedures door gebiedsmanagers, juristen, directie en bestuurder. Want nu het aantal dossiers toeneemt zien we steeds vaker dezelfde namen van jeugdzorgwerkers en gedragswetenschappers voorbij komen die continue in dezelfde fouten vervallen en, nu het heet wordt onder de voeten, steeds heftiger gaan intimideren en ouders en jeugdigen gaan straffen als ze ook maar het lef hebben om hun case onder de aandacht te brengen van de stichting HOVS. Gelukkig zijn steeds minder ouders en jeugdigen hiervan onder de indruk en durven ze op te staan. Voor zichzelf en hun dierbaren. In deel 2 van het zwartboek dus niet alleen de verhalen van de ouders, maar juist ook van de jeugdigen. Om nog meer aandacht te schenken aan, zoals de jeugdigen het zelf noemen, ‘Jeugdbeschadiging Brabant’.

Damage Control

Eén van de oplossingen die JBB in hun damage control voor zich ziet, is zo snel als mogelijk de lastige dossiers te sluiten, OTS-en te beëindigen of door snel een UHP te regelen. In veel gevallen wordt gesteld dat doelstellingen behaald zijn en dat ontwikkelingsbedreiging weggenomen is terwijl de waarheid aantoont dat dat niet het geval is, doelen absoluut niet gehaald zijn en zelfs in meerdere jaren totaal geen hulpverlening is opgestart. Er wordt niet geschroomd om hierover te liegen naar de rechter en de Raad voor de Kinderbescherming. Het is dan ook de oproep aan de gemeenten en Raad voor de Kinderbescherming om elk dossier wat bij JBB ligt langs de meetlat te leggen en te vergelijken met de adviezen, wat JBB hiermee gedaan heeft, in hoeverre beschikkingen zijn opgevolgd en of er externe hulp is aangevraagd en of die ook wel daadwerkelijk is ingezet, maar ook om de voortgang eens onafhankelijk te laten toetsen en de uitkomsten inzichtelijk te krijgen.

Samenwerking

Maar zien we ook steeds meer initiatieven komen van ouders en jeugdigen om te gaan samenwerken en samen de strijd met JBB aan te gaan. Elkaar ondersteunen in hun strijd en gericht met de juiste acties het stuurloze schip van bestuurder René Meuwissen aan te gaan pakken. JBB is een doodlopende weg in de jeugdhulpverlening. De geest is uit de fles en de geur van de bedorven wijn die bij de geest in de fles zat verspreidt zich over Brabant. Het is nu aan alle betrokkenen om op te staan en JBB eens goed onder de loep te nemen. Want de term Jeugdbeschadiging Brabant wordt niet voor niets bedacht door een jeugdige die beschadigd is door een instantie die betaald wordt om juist die beschadigingen te voorkomen.

Inspraak bij gemeente Boxtel.

Mijn naam is Jennifer Voets, Ik ben 23 jaar oud. Ik heb drie zusjes waarvan er twee minderjarig en een met psychiatrisch problematiek. Zij heeft een Narcistische persoonlijkheidsstoornis. Ik wil hier graag mijn verhaal doen omdat anderhalf jaar geleden mijn zusjes abrupt uit huis zijn geplaatst en wij vanaf dat moment in aanraking kwamen met Jeugdbescherming Brabant. Ik zal even in het kort mijn voorgeschiedenis vertellen. Vlak na dat mijn moeder bij mijn vader is gevlucht zijn wij in contact met hulpverlening zoals bureau Jeugdzorg. Dit omdat mijn vader niet goed met ons kon omgaan , een narcistische persoonlijkheid heeft en ook niet voor ons zorgden als wij een weekend bij hem kwamen. Ik moest als kind van 11 dan heel het weekend op mijn zusjes passen terwijl mijn vader aan het werk was of was stappen of thuis aan het drinken met vrienden. Omdat dit steeds erger werd en wij ook in aanraking kwamen met drank, drugs, geweld, bedreiging naar andere maar ook naar ons, heeft de rechtbank na veel gesprekken en onderzoeken bij bureau jeugdzorg besloten dat mijn vader een contact verbod kreeg en dat hij pas weer contact mocht hebben met mij en mijn zusjes als hij in therapie zou gaan en zou mee werken met onderzoeken bij bureau Jeugdzorg. Omdat hij vanaf het begin dat hij bij mijn moeder is weggegaan is blijven bedreigen en treiteren en daarvoor haar meerdere malen zowel lichamelijk als psychisch heeft mishandeld heeft mijn moeder ook een trauma op gelopen. Bij haar is PTSS geconstateerd. Ondanks dat zij dit heeft, heeft ze al die tijd goed voor ons gezorgd ( dit werd ook door de onderzoeken bij bureau jeugdzorg en veilig thuis bevestigd) maar doordat er geen hulp voor haar kwam, en de dreiging vanuit mijn vader bleef ging het steeds slechter met haar. Ze kreeg herbelevingen en was erg verdrietig. Op een avond ander half jaar geleden was het beter dat mijn moeder even een nachtje niet thuis zou zijn om even uit de situatie te zijn. Ik paste op mijn zusjes en zij gingen gewoon naar school en ik naar mijn werk. Toen ik thuis kwam van mijn werk stonden er ineens twee vreemden mensen in huis zonder bevel of politie die mij kwamen vertellen dat mijn zusjes per direct uit huis werden geplaatst en ik niet mocht weten waar ze heen zouden gaan. Er was geen specifieke reden maar ze hadden informatie van derden waarvan nooit is gecheckt of dit waar is. Ook moesten zij hun telefoons en laptops inleveren zodat ze geen contact met ons konden zoeken. Zowel zij als ik waren allebei in shock. Mij werd ook opgedragen dit niet aan mijn moeder te vertellen. Ze vertrokken en lieten mij daar alleen achter. Als ik niet op dat moment thuis was gekomen had ik ze niet weg zien gaan en wist ik niet eens waar ze waren. Het voelde voor mij alsof ze ontvoerd werden. Ik heb toen meteen contact gezocht met een hulpverlener van Veilig Thuis omdat die al bij ons in beeld waren en die was het ook niet eens met het handelen van JBB. Veilig thuis werd dan ook meteen van de baan geschoven en daar werd ook niets opgevraagd. Vanaf dat moment kwamen wij in aanraking met Jeugdbescherming Brabant. Mijn zusjes zijn bij twee verschillende pleeggezinnen geweest en zouden daarna uit elkaar gehaald worden omdat er weinig plek was bij pleeggezinnen. Ik heb toen zelf geregeld dat ze bij kennissen terecht kwamen. Ik had ook aangeboden om zelf de zorg op me te nemen maar daar werd niet eens naar geluisterd. De rechter sprak uit dat er voor een jaar een uithuisplaatsing werd gedaan maar dit zeker geen jaar hoefde te duren. Maar vanaf het begin dat wij in aanraking kwamen bij JBB werd er niet verteld wanneer mijn zusjes weer terug mochten en waar dan aan voldaan moest worden ook werd er geen plan gemaakt. Terwijl dit wel aangegeven staat op hun eigen website. Verder zijn ze niet bereikbaar en kijken ze totaal niet om het contact te herstellen. Ik, mijn zusjes en moeder waren altijd een team en niemand kwam daar tussen. Nu is alles uit elkaar gevallen en ik ben bang dat dit nooit meer goed gaat komen. Als er namelijk een conflict is word al het contact verbroken of word ik ingezet als toezichthouder. Ze zijn ook op de hoogte van het contactverbod van mijn vader wat door de rechter is uitgesproken en weten van oude dossiers maar daar word niet naar gekeken, ze zijn zelfs aan het onderzoeken of de jongste daar niet kan gaan wonen en ze mag van JBB gewoon bij het pleeggezin opgehaald worden door vader. Terwijl een paar maanden geleden in zijn huis een drugslab is gevonden en er veel gedeald word. Ik maak me daar erge zorgen over omdat ik niet wil dat zij dezelfde dingen gaat zien en meemaken. Als JBB nou hun werk goed had gedaan en was gaan samenwerken met andere instanties waren mijn zusjes allang weer thuis geweest en was ons gezin weer als van ouds. Nu zie ik mijn zusjes niet meer en was ik mijn moeder bijna verloren omdat ze de pijn niet meer aan kon. Ik zie geen toekomst perspectief en zie JBB dan niet als Jeugdbescherming Brabant maar meer als Jeugd beschadiging Brabant. Want zowel ik, mijn moeder en mijn zusjes hebben door het handelen van Jeugdbescherming Brabant een trauma opgelopen. Ik zie geen toekomst perspectief meer en hoop dat jullie mij kunnen helpen.

Voorgeschiedenis: mijn moeder is gevlucht voor mij vader. Narcisme.
Wat is er fout aan Jeugdbescherming Brabant:
– Informatie word gehaald vanuit derden waarvan geen waarheidsbevinding is gedaan.
– Ook mocht ik niet zeggen tegen mijn moeder zeggen dat ze uit huis geplaatst werden.
– Op het moment dat mijn zusjes uit huis geplaatst zijn mochten ze geen contact met mij en werden hun telefoons en laptops afgepakt. Hierdoor hebben zij allebei een trauma opgelopen.
– Er word niet gekeken naar oude dossiers. Zoals dat vader een contactverbod heeft. Omdat hij mij de zorg opdroeg aan mij en zelf opstap ging, dronk en drugs gebruikte.
– Er is geen plan van aanpak. Terwijl dit een van de doelen is die op de website van Jeugdbescherming Brabant is.
– Jeugdbescherming heeft gezegd dat de kinderen alles mogen beslissen waardoor opvoeding niet meer mogelijk is.
– Zij is op de hoogte van contact met vader terwijl hier een verbond van is. Als hij contact zou willen zou hij eerst naar de rechtbank zou moeten. En toch word mijn zusje opgehaald bij het pleeggezin.
– Ook bij problemen wordt contact meteen afgehouden.
– Laatst is er ook een drugslab gevonden bij vader.
– Moeder was er bijna niet meer geweest. Iedereen kwijt.
– Als ze het werk hadden gedaan was alles nu weer normaal geweest.
– Ik had verwacht dat onze gezin snel weer bij elkaar zou zijn.
– Er is geen toekomst perspectief.
– Niet bereikbaar
– Een van mijn zusjes kon alleen hulp krijgen via Jeugdbescherming Brabant niet via de huisarts.
– Ik werd ingezet als toezichthouder
– Ik mag niet op kinderen passen terwijl dochter van pleeggezin het wel mag.

Veilig thuis was niet eens met het handelen van JBB.
Jeugdbeschadiging Brabant

Positie bestuurder Jeugdbescherming Brabant totaal onhoudbaar!

Dat het niet goed zit bij de gecertificeerde instelling Jeugdbescherming Brabant wordt met de dag duidelijker. De instelling geeft een desolate indruk waarbij bestuurder en management aan het vechten zijn om hun eigen (persoonlijke) imago’s te redden. Dat duizenden kinderen en hun familieleden de dupe zijn van het jarenlange gebrek aan fatsoen en respect voor de democratische rechtsstaat door de handelswijze van bestuurder René Meuwissen lijkt ondergeschikt gemaakt aan zijn eigen belangen.

Sinds de publicaties van begin september over het falen van JBB in de case Baby Hannah en de publicatie van het zwartboek, Jeugdbescherming Brabant: de doodlopende weg in de jeugdhulpverlening, komt er dagelijks nieuwe informatie vrij over JBB. Informatie van nieuwe dossiers(inmiddels zijn het er meer dan 70!) die telkens nog schokkender zijn dan de al bekend zijnde dossiers, informatie over onderzoeken tegen JBB, informatie van gemeenten, advocaten, van (oud)medewerkers van ketenpartners en (oud)medewerkers van JBB zelf. Zelfs bronnen die dicht rondom de bestuurder en directie opereren geven aan dat zij zich herkennen in het zwartboek. Maar durven niet openbaar te spreken uit angst voor de reactie van de bestuurder en zijn kompanen!

Het beeld wat ontstaat is er één van een organisatie die als een totaal ongeleid projectiel opereert en waarbij de bestuurder als een ware anarchist zijn eigen regels bepaalt en zich niets aantrekt van de wet- & regelgeving die er in Nederland is vastgelegd. Om zijn eigen positie te beschermen is alles geoorloofd. Variërend van achterhouden van informatie, het in de doofpot stoppen van onderzoeken, smaad/laster, liegen in de rechtbank, het persoonlijk en in zijn bijzijn toelaten van liegen tegen zijn eigen klachtencommissie en intimideren van cliënten. Intimidatie is al jarenlang zijn handelsmerk. Op internet circuleert een brief van zijn hand waar geen enkel middel wordt geschuwd tegen mensen die gebruik maken van hun vrijheid van meningsuiting. De actie om ouders die mogelijk hebben meegewerkt aan het zwartboek rechtstreeks te benaderen is werkelijk waar ongehoord en gaat volgens diverse juristen in tegen elke grondrecht en privacy van de cliënten. Het is een absolute wanhoopsdaad van een bestuurder die de grip op zijn imperium kwijt is. Het handelen van René Meuwissen zou overigens een prachtige intimidatie scene geweest kunnen zijn uit de film ‘The Godfather’.

Zo is er alles aan gedaan om de vernietigende oordelen van de Inspecties over het falen van JBB in de case Baby Hannah in de doofpot te krijgen(de beerput gaat steeds verder open waarbij nieuwe publicaties op handen zijn), zijn er zorgwekkende signalen dat JBB onafhankelijke onderzoeken van de Nationale- en Kinderombudsman probeert te beïnvloeden, worden beleidslijnen in lopende dossiers continue gewijzigd ten einde cliënten onder druk te zetten, worden maatregelen genomen zonder toetsing door de rechter en worden lastige dossiers beëindigd om zo enige aansprakelijkheid en verplichte correctie te voorkomen. En nergens wordt ook maar iets gedaan aan de verplichte waarheidsvinding. In de komende weken zullen nog de nodige opzienbarende zaken uit meerdere dossiers toegevoegd worden aan het zwartboek. Alle zaken stapelen nu in een rap tempo op. De geest is uit de fles en gaat er ook niet meer in terug.

De positie van René Meuwissen is met alle feiten die bekend zijn geworden eigenlijk onhoudbaar geworden. Het is daarom onbegrijpelijk dat de Raad van Toezicht, onder leiding van de Financieel directeur van het LUMC Gerard van Loon, niet ingrijpt en Meuwissen laat doorgaan. Het toont de wijze waarin Meuwissen, op bijna Noord Koreaanse wijze zijn imperium bestuurt en bewaakt. Het is bijna niet voor te stellen dat de voorzitter van de Raad van Toezicht zijn persoonlijke carrière op het spel lijkt te zetten om René Meuwissen de hand boven het hoofd te houden. Een toezicht houder overigens die in gesprekken over JBB zich beroept op de keukentafelervaringen van zijn vrouw, toevallig ook jeugdzorgwerker, en deze N=1 ervaringen afzet als hoe de jeugdzorg in elkaar zit. Een toezichthouder die de Jeugdwet niet kent en bij de wettelijke waarheidsvinding van artikel 3.3.JW zelfs glashard betwijfeld of dit wel in de wet staat. Het is lastig zo’n toezichthouder nog serieus te nemen.

René Meuwissen (63) komt over als een beminnelijke man, de lieve zachte opa die bescheiden op de achtergrond wil blijven. Als bestuurder probeert hij bij dossiers buiten beeld te blijven om zo te voorkomen dat hij verantwoordelijk, lees aansprakelijk, gesteld kan worden voor de handelingen van zijn pionnen op de werkvloer. Met deze werkwijze lijkt hij de ideale werkgever: zijn personeel krijgt veel vrijheid en verantwoordelijkheid. En om hun werk goed te doen stelt Meuwissen ruime beleidskaders vast. Kaders waarbij zij de wet mogen overtreden. Maar de verantwoordelijkheid die ze krijgen is slechts een afleidingsmanoeuvre om zo zelf buiten schootsveld te blijven. Loopt een dossier fout dan is de jeugdzorgwerker de dupe en wordt deze rücksichtslos geslachtofferd.

Binnen zijn organisatie heeft Meuwissen een aantal getrouwen om hem heen verzameld die zijn werkwijzen ondersteunen en zijn beleidslijnen uitdragen. Uiteraard de voorzitter van de Raad van Toezicht Gerard van Loon, regiodirecteur Miranda Dekkers en gebiedsmanagers Gerard Stoop en Mathi Schipper zijn de voornaamste met daaronder een keur aan JZW-ers die, vaak uit angst voor hun baan en de lange arm van Meuwissen, niet durven af te wijken van zijn beleidskaders. Ondanks de vele, vaak gegronde, klachten en overduidelijke overtredingen van wet- & regelgeving mogen/moeten zij onbelemmerd doorgaan in het mishandelen en beschadigen van kinderen en ouders die toch al kwetsbaar zijn. Op geen enkel moment is er enige zelfreflectie en wordt er nimmer de-escalerend gehandeld. De behoorlijkheidswijzer van de Nationale Ombudsman, de handleiding hoe je als (semi) overheidsinstelling moet omgaan met de burger, wordt volledig genegeerd. Niet verwonderlijk dat toen de ombudsman aangaf het handelen van JBB naast deze handleiding te willen gaan leggen, er ineens druk werd uitgeoefend om het onderzoek een andere wending te geven. Zonder succes overigens.

Meuwissen kent een lang track record binnen de jeugdzorg. Hoe lang is niet duidelijk te krijgen, op social media is hij niet tot nauwelijks te vinden, en op internet zijn slechts wat flarden te zien van zaken waar hij bij betrokken is. Maar wel dat hij in 2014 zich al sterk bezig hield met het ondergeschikt maken van de werkelijke zorg aan het verdienmodel van de instellingen. Van recentere datum is zijn oproep om de klachtmogelijkheden voor cliënten in te perken en het rapport van de Ombudsman Rotterdam waarin JBRR, de voormalige instelling waar Meuwissen voor werkte, op de vingers getikt werd wegens intimidatie van cliënten. In de media weet Meuwissen vooral te melden hoe goed zijn mensen het moeilijke werk doen en dat als er iets is de schuld altijd bij een ander ligt. Nergens is er enige zicht op zelfkritiek over het eigen aandeel en handelen in het werk. Zijn club is fantastisch en foutloos!

Het inperken van de klachtmogelijkheden past natuurlijk volledig binnen de zienswijze van René Meuwissen. Een wijze waarop hij de rechten van cliënten wil inperken om zo ongestoord zijn imperium buiten elk zicht van controleurs te houden. Ook omdat hij van mening is dat gemeenten, ondanks dat zij betalen voor zijn zorg, van hem geen inzage mogen hebben in de voortgang van dossiers en zijn bedrijfsvoering. Indien noodzakelijk worden de gemeenten voorzien van onjuiste of onvolledige informatie of wordt informatie volledig verzwegen. Privacy is daarbij zijn toverwoord. Maar dat het onwenselijk is de klacht mogelijkheden in te perken blijkt wel uit de cijfers van JBB: meer dan 50% van de klachten wordt gegrond verklaard. Logisch dat je dan minder klacht mogelijkheden wil hebben voor de cliënten. Maar hij kan natuurlijk ook aan de kwaliteit gaan werken van zijn dienstverlening. Maar dan moet er betere mensen aangenomen worden en die laten zich niet leiden door een feodale leider als René Meuwissen.

De tik op de vingers van de Ombudsman Rotterdam is natuurlijk een gevoelige. Want hier is vastgesteld dat JBRR cliënten intimideerde. Het opzetten van een intimidatiecultuur lukt niet van vandaag op morgen. Daarvoor moet je een organisatie opzetten van vertrouwelingen die jouw handelswijze ondersteunen maar waarvan je ook als bestuurder moet weten dat ze te vertrouwen zijn. Dat kost even tijd. Het rapport van de ombudsman gaat gedeeltelijk over de periode dat Meuwissen al weg was bij JBRR, echter de mate waar in de intimidatie plaatsvond is onmogelijk op te zetten door de opvolger van Meuwissen in zo’n korte tijd.

De rol van Meuwissen is een gevaarlijke voor de hele jeugdzorg in Nederland. Want hij is niet alleen bestuurder van JBB maar ook vicevoorzitter van Jeugdzorg Nederland. In deze functie schuift hij aan bij allerlei belangenclubs en op basis van zijn lange staat van dienst geniet hij een hoog aanzien in de jeugdzorgwereld. Hierdoor is hij in staat zijn werkwijzen breder uit te dragen en landelijk in beleidskaders onder te brengen. Hiermee de olievlek van zijn anarchistische bolwerk wijd verspreidend.

Het is zorgelijk dat hier nog nooit op ingegrepen is door de overheid. Daarom is het goed dat enkelen het nu aangedurfd hebben om Meuwissen en zijn club aan te spreken op de schade die hij in de afgelopen jaren heeft aangericht.

Meuwissen is inmiddels verworden tot de vis die op het droge aan het spartelen is, aangeschoten wild! Die de grip verliest op zijn imperium. Die vanuit zijn eigen achterban de vragen krijgt hoe dit allemaal mogelijk is en hoe het kan dat alles wat hij de jeugdzorgwerkers heeft voorgehouden kennelijk toch anders is. Dat hij druk bezig om is zijn eigen imago en dat van JBB op te poetsen blijkt wel uit de opdracht die hij intern heeft gegeven na de negatieve publiciteit over Baby Hannah en de publicatie van het zwartboek: het werd tijd dat JBB positief in het nieuws kwam! Enkele dagen later verscheen er een spoed vacature voor een nieuwe communicatie medewerker. Het zal u dan ook duidelijk zijn dat bestuurder en woordvoerder kennelijk een andere visie hadden over wat er dan gebracht kon en moest worden.

Er moet schoon schip gemaakt worden bij JBB, dergelijke bestuurders en medewerkers horen niet thuis in de jeugdzorg. Kinderen en ouders die aan een GI worden toevertrouwd moeten er er meer dan 100% van op aan kunnen dat hun belangen gewaarborgd zijn, dat ze de beste hulpverlening krijgen en dat hun wettelijke grondrechten gerespecteerd worden. Dat GI’s eerlijk zijn en zich inderdaad aan de waarheid houden. Dat JZW-ers zich beroepen op feiten in plaats van hun eigen visies die ze nergens toetsen of wetenschappelijk niet onderbouwen. Daarom moeten de rotte appels uit de JBB mand geschud worden. En moeten de JZW-er zichzelf gaan afvragen of zij nog wel geschikt zijn voor hun werk, of ze zichzelf wel in de spiegel kunnen aankijken zonder dat hij barst van de vele leugens en hoeveel kinderen ze onrecht hebben aangedaan door ze weg te houden bij een ouder, opa’s en oma’s en broers of zusters! En elke jeugdzorgwerker die een contactverbod heeft gevraagd of ondersteund dient per direct op stappen omdat dat nooit in het belang van een kind is! Dergelijke pseudo psychologische prutsers horen niet thuis in de jeugdzorg!

Ik kan Meuwissen, en zijn getrouwen van Loon, Dekkers, Stoop, en Schipper nu maar 1 advies geven: hou de eer aan jezelf en stap zelf met onmiddellijke ingang op. Jullie falen en handelen wordt langzaam aan bloot gelegd en uiteindelijk zal dit ook voor jullie leiden tot een onhoudbare positie binnen de jeugdzorg. Met verstrekkende gevolgen van dien omdat naast bestuursrechtelijke feiten er ook nog juridisch strafrechtelijke feiten zijn gepleegd die hoe dan ook op enig moment op jullie bordje gaan komen.

Schokkend: 2 kinderen per uur slachtoffer van ouderverstoting!

Twee kinderen per uur!! Twee kinderen per uur die het contact met een ouder kwijtraken omdat één van de ouders niet wil dat de andere ouder in het leven van het kind zichtbaar is. Twee kinderen per uur die vervolgens voor de rest van hun leven zo beschadigd zijn dat hun kansen op een normaal sociaal en werkzaam leven zo goed als verpest zijn. En waarom? Omdat één van de ouders niet in staat is om te delen en los te laten. Niet in staat is om de kinderen te bieden wat ze nodig hebben: een onbelast contact met beide ouders. Noodzakelijk voor hun sociaal emotionele- en identiteitsontwikkeling.

2 kinderen per uur. Dat zijn er 48 per dag, 1.400 per maand, 16.000 per jaar. Dat is meer dan het aantal kinderen dat in juli 2018 in Nederland geboren is. Dat is meer dan het aantal mensen dat gemiddeld per dag naar de Efteling gaat.

Ouder onwaardig

Stelt u eens voor: uw kind zit in een klas van 32 kinderen. Na 1 schooldag heeft de helft van deze kinderen geen enkel contact meer met een vader of moeder. Na 2 dagen hebben al deze kinderen totaal geen contact meer met een vader of moeder…. Bedenkt u zich eens wat dat betekent voor die kinderen, de verstoten ouder, opa’s en oma’s, andere familieleden, vrienden enz. Mensen die deze kinderen van de één op de andere dag niet meer zien, soms zelfs nooit meer omdat ze overlijden voordat er een stap gemaakt wordt in een oplossing! Wat een leed…. en dat alleen omdat één van de ouders het de kinderen niet gunt dat ze ook nog een andere ouder hebben. Want dat is het: ze gunnen hun eigen kinderen de andere ouder niet! Ze denken dat ze de andere ouder raken, maar ze raken nog veel meer hun eigen kind op een manier die een ouder onwaardig is!

Een verstotende ouder wordt vaak gesteund door een netwerk van nieuwe partner, (groot)ouders, familie, vrienden en collega’s. Met deze ondersteuning zijn zij ook geen haar beter dan de verstotende ouder zelf. Want geen enkel kind wijst een ouder uit zichzelf af. Dat doen ze omdat ze dat opgedragen wordt, ze met dure cadeaus gekocht worden of omdat het te onveilig is voor ze om de andere ouder lief te hebben en daarbij  bedreigd worden in hun basale levensbehoeften als ze wel positief zijn over de verstoten ouder.

De autoriteit op het gebied van OVS, Dr. Childress, heeft inmiddels aangetoond dat als kinderen zo snel als mogelijk worden weggehaald uit de vergiftigde omgeving ze nog redelijk kunnen worden geholpen

Waarom leven kinderen verwoesten?

De schade voor de kinderen door OVS is zo groot dat de maatschappij straks wordt opgescheept met 16.000 volwassenen per jaar  die onherstelbare trauma’s hebben overgehouden aan hun jeugd. Kent u nog de verontwaardiging van jaren terug als er bij criminelen en verslaafden gesteld werd: ‘hij heeft zo’n slechte jeugd gehad’ en de straf mild was. Kinderen die te maken hebben met OVS raken vaker verslaafd, vallen vaker uit op school, komen eerder in het criminele circuit terecht, hebben mindere kansen op de arbeidsmarkt en zijn slechter in staat om relaties aan te gaan en te onderhouden. En de veroorzaker, de verstotende ouder, geeft dan als het zover is niet thuis en geeft de schuld aan de kinderen of zelfs de verstoten ouder: zij wilden of hadden immers geen contact. Daarmee toont de verstotende ouder aan het eigen aandeel niet in te willen of kunnen zien.

Maar als ouder wil je toch dat je kinderen goed op groeien? Waarom dan het leven van de kinderen zo verwoesten? Daarom is OVS ook maatschappelijk onaanvaardbaar. Maar de verstotende, pathogene, ouder beseft dat niet. Die denkt  alleen maar dat zij goed en in het belang van het kind handelen. Niet openstaand voor enige zelfreflectie of aanwijzingen dat hun handelen ongezond is. Om vervolgens de veiligheid te zoeken van het eigen netwerk die net zo min in staat is om te beseffen wat de kinderen wordt aangedaan.

We laten een kind toch ook niet bij een mishandelaar of misbruiker? Waarom dan wel bij een ouder die het kind het recht ontneemt om contact te hebben met de andere ouder.

Sekte

Onlangs heb ik gesproken met Emeritus Hoogleraar Louis Tavecchio. In Nederland de autoriteit op het gebied van OVS. “Ouderverstoting leidt tot een ernstige verstoring van het hechtingssysteem van een kind. Daarnaast ontstaat bij het kind het Stockholmsyndroom (een syndroom waarin het, door de afhankelijke positie waar het in verkeert, de verstotende ouder gaat ver idealiseren). Alleen al daarom moet een kind die te maken heeft met OVS ten alle tijde psychologische hulp krijgen”, aldus Tavecchio. Hulp die per definitie door de verstotende ouder, vaak ondersteund door een jeugdzorgwerker, geweigerd wordt. “Maar bij enig vermoeden van OVS is de inzet van een klinisch psycholoog absoluut noodzakelijk. Hier kan niet meer worden volstaan met een jeugdzorgwerker of een gedragswetenschapper die de kinderen, al dan niet zelf, ziet”, stelt Tavecchio.

“De aanwezigheid van een kind bij een ouder die aan OVS doet moet je vergelijken met een kind wat is opgenomen in een sekte. De hele dag door worden er door de verstoter en diens netwerk waanbeelden geschetst over de verstoten ouder. Iedere dag worden die beelden erger en erger gemaakt waardoor het voor de kinderen geloofwaardig wordt en ze zo afhankelijk en bang zijn geworden dat ze niet meer terug kunnen of durven”, gaat Tavecchio verder.

“Ouderverstoting leidt tot een ernstige verstoring van het hechtingssysteem van een kind. Daarnaast ontstaat bij het kind het Stockholmsyndroom.” (Louis Tavecchio)

Onwenselijk

Kinderen die met OVS te maken hebben moeten daarom zo snel als mogelijk weg gehaald worden bij de verstotende ouder. De verstotende ouder en het netwerk heeft een dusdanig negatieve invloed op het kind dat een langer verblijf absoluut onwenselijk is. We laten een kind toch ook niet bij een mishandelaar of misbruiker? Waarom dan wel bij een ouder die het kind het recht ontneemt om contact te hebben met de andere ouder.

De autoriteit in de wereld op het gebied van OVS, Dr. Childress, heeft inmiddels aangetoond dat als kinderen zo snel als mogelijk worden weggehaald uit de vergiftigde omgeving ze nog redelijk kunnen worden geholpen en, mits goed begeleidt, het hechtingssysteem redelijk kan herstellen. Maar dan is het wel noodzakelijk dat de volledig achterhaalde stelling van rust, zoals die nu door de GI’s wordt gepropageerd, wordt losgelaten. De strategie van rust leidt alleen maar tot verdere beschadiging omdat de verstoter de vrije hand heeft de verstoting door te zetten. Het kind zo snel als mogelijk onderbrengen bij de verstoten ouder geeft het kind niet alleen de rust om zichzelf te zijn maar ook, om zonder negatieve druk, van de verstoten ouder te houden en de noodzakelijke affectieve band op te bouwen. Maar ook kan dan het negatieve geschetste beeld over de verstoten ouder weggehaald worden. Daarom is het onbegrijpelijk dat alle zichzelf respecterende jeugdzorgwerkers dit simpele feit niet in willen zien en blijven hangen in niet bewezen theorieën.

“De aanwezigheid van een kind bij een ouder die aan OVS doet moet je vergelijken met een kind wat is opgenomen in een sekte.” (Louis Tavecchio)

2 kinderen per uur. Dat is heel veel. Dat zijn er 48 per dag, 336 per week, 1.400 per maand, 16.000 per jaar. Dat is meer dan het aantal kinderen dat in juli 2018 in Nederland geboren is. Dat is meer dan het aantal mensen dat gemiddeld per dag naar de Efteling gaat.

Sta op!

Dit laten we toch niet gebeuren in Nederland? Sta op tegen OVS. Spreek de verstotende ouder en hun netwerk aan, zeg dat je het onaanvaardbaar vindt dat kinderen de andere ouder niet zien, dat het geen eigen keuze is van het kind. Ken je OVS situaties waar al hulpverleners bij betrokken zijn? Spreek de hulpverleners aan, doe meldingen bij Veilig Thuis, stuur mails naar de Gecertificeerde Instellingen en wijs ze op hun bijdrage aan kindermishandeling. Maak de verontwaardiging groter en groter. Deel deze blog met landelijke en lokale media en volksvertegenwoordigers en wijs ze op hun verantwoordelijkheid. Spreek de Wethouders Jeugd aan en wijs ze op hun verantwoordelijkheden als controleur en budgetbewaker van de jeugdzorginstellingen. Maak Nederland kenbaar dat we dit niet meer accepteren! OVS is onaanvaardbaar!

De schade voor de kinderen door OVS is zo groot dat de maatschappij straks wordt opgescheept met 16.000 volwassenen per jaar  die onherstelbare trauma’s hebben overgehouden aan hun jeugd.

Kinderen (4 & 6) waren bekend bij de instellingen

Kinderen waren bekend bij de zorginstellingen. Ik schrijf hier bewust waren want op 22 september jl. is Nederland weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Twee kinderen van 6 en 4 zijn nodeloos om het leven gebracht bij een familiedrama in Papendrecht. Familiedrama’s zijn inmiddels een terugkerend fenomeen, het woord is zelfs opgenomen in de Dikke van Dale. Een woord wat nooit had mogen bestaan. Kort onderzoek levert op dat er tussen 2002 en 2015 er minimaal 64 kinderen en 38 volwassenen slachtoffer zijn geworden van een familiedrama. Dat is 6 kinderen en 3 volwassenen per jaar. En bij elk familiedrama staat er: Het gezin was bekend bij de politie en bij zorginstellingen. De politiek moet zijn verantwoordelijkheid nemen en is nu aan zet om hardhandig in te grijpen.

De inspecties vragen de zorginstanties hun eigen handelen te onderzoeken

Maar direct na de vondst van de slachtoffers begint het grote wegkijken: geen enkele instantie en jeugdzorgwerker wil het verwijt krijgen dat zij (mede)schuldig is aan het drama. Dooddoeners van de woordvoerders zijn dan meestal dat men het niet heeft zien aankomen, er geen signalen waren dat het zo uit de hand zou lopen, risico’s verschillend zijn getaxeerd etc. Want als zorginstelling, als bestuurder of hulpverlener is het niet fijn om te moeten horen dat je (mede) verantwoordelijk bent voor de dood van onschuldige kinderen die jij had moeten beschermen!

Slager keurt eigen vlees

Direct na een dergelijk incident moet er een melding door de zorginstelling gedaan worden bij de Inspecties Gezondheidszorg & Jeugd en bij Justitie & Veiligheid. Maar wat er dan gebeurt is eigenlijk een gotspe eerste klas: deze inspecties vragen vervolgens aan de betrokken instelling om een onderzoek te doen naar wat er gebeurd is en daarvan verslag uit te brengen aan de inspecties. Met andere woorden: de slager verkoopt bedorven vlees maar mag nog wel zijn eigen vlees keuren om dan te zeggen dat het niet bedorven was. Deze werkwijze van de inspecties zou je verwachten in de vele bananen republieken die we hebben op de wereld maar niet in de samenleving die we in Nederland hebben ingericht.

Doofpot

Na elk familiedrama wordt er dus een onderzoek opgestart, maar heeft iemand van u ooit wel eens de uitslagen van de onderzoeken gezien? Ik denk het niet. Want alles wordt verstopt onder het mom van de privacy. De betrokken instanties haasten zich in het vermelden van algemeenheden zoals het feit dat ze lessen geleerd hebben, dat ze nog beter met elkaar moeten communiceren en beter gaan kijken hoe ze de risico’s moeten gaan taxeren en beoordelen. Maar wat ze fout gedaan hebben, wie waar fout gehandeld heeft en hoe ze tot deze conclusies gekomen zijn wordt onder de pet gehouden. Zelfs familie en belanghebbenden krijgen daar geen inzicht in. Met als enige doel de instanties zelf buiten het schootsveld te houden en zo te voorkomen dat men persoonlijk aangesproken wordt wegens mogelijke medeplichtigheid aan moord of dood door schuld. Om zo vervolgens de schuld volledig te geven aan diegene die toch al op het kerkhof ligt. Wat er gebeurd is moet in de doofpot!

Jeugdzorg faalt al sinds 2011 in het voorkomen van familiedrama’s en zeven jaar later weten we nog niet wat er gedaan is met de aanbevelingen van de OvV.

Voorwaarden aan onafhankelijk onderzoek

In maart 2018 heeft de Onderzoeksraad voor Veiligheid(OvV) onderzoek gedaan naar de voorwaarden waar een onafhankelijk onderzoek in het publiek belang aan moet voldoen. “In een tijd waarin de tevredenheid over het functioneren van de democratie afneemt, is onafhankelijk onderzoek relevanter dan ooit. Cruciaal is daarbij dat de onderzoekers niet aangestuurd worden door de machthebbers zelf”, aldus de OvV. Dus hoe kun je als Inspectie aan de instellingen vragen om zelf het onderzoek te doen. Het is het zelfde om aan Willem Holleeder te vragen zelf onderzoek te doen naar zijn mogelijke strafbare feiten. Onafhankelijkheid is meer dan de schijn van belangenverstrengeling vermijden. Onafhankelijkheid is ook dat de onderzoekers geen persoonlijk belang mogen hebben bij de uitkomsten van het onderzoek. Het is dan ook zorgelijk dat de Jeugdzorginstellingen niet open staat voor het benoemen van een waarnemer in de onderzoekscommissie van de familie of belanghebbenden zoals bijvoorbeeld een advocaat. Nee alles wordt schimmig gehouden zelfs de leden van een dergelijke commissie worden niet of nauwelijks naar buiten gebracht.

Het OvV stelt in het rapport: “Aandacht besteden aan de positie van een onafhankelijke onderzoeksinstantie of -commissie wil zeggen: het creëren van randvoorwaarden die het mogelijk maken daadwerkelijk onafhankelijk te werk te gaan. Instanties of commissies die een onafhankelijke positie hebben, moeten zelf hun onderzoeksvraag kunnen formuleren, hebben als enige zeggenschap over de bevindingen en conclusies, kunnen zelf een onderzoeksteam samenstellen, beschikken over een eigen budget, et cetera. Toegang tot de juiste informatie is hier een cruciale factor.” Naast deze randvoorwaarden is dat er volledig aan waarheidsvinding gedaan wordt en dat deze ook naar buiten gebracht wordt. Dit maakt het onderzoek niet alleen geloofwaardiger maar geeft ook een grotere kans op vertrouwen dat er ook aan verbetering gewerkt gaat worden zeker als het om maatschappelijk ernstige situaties gaat als familiedrama’s. Het is tekenend voor de jeugdzorginstellingen dat één van hen men alles in het werk stelt om een onafhankelijk onderzoek van de Nationale- & Kinderombudsman probeert te beïnvloeden en ze bewust onjuiste informatie aan de onderzoekers overhandigen.

Jeugdzorginstellingen moeten professionaliseren en lerend vermogen tonen volgens het OvV

Jeugdzorg faalt al vanaf 2011 in het voorkomen van familiedrama’s

Begin 2011 heeft de OvV een rapport uitgebracht naar aanleiding van 27 voorvallen van kindermishandeling met fatale en bijna fatale afloop en zijn regelgeving en richtlijnen bestudeerd. De conclusies zijn helder:

  • Jeugdzorgwerkers moeten zich niet meer afhankelijk opstellen van de medewerking van een ouder maar direct handelen
  • Moeten alle relevante informatie van andere professionals betrokken bij het gezin betrekken in de behandeling van de case
  • Zorgen voor een professionalisering van het stelsel
  • Lerend vermogen tonen
  • De toestroom van meldingen bevorderen.

Nu 7 jaar later moeten we vaststellen dat alleen het laatste punt gerealiseerd is: logisch want hoe meer meldingen hoe meer dossiers hoe meer geld. De verdere reactie van Jeugdzorg Nederland op het rapport van de OvV is ontluisterend en symptomatisch. Er worden werkgroepen opgesteld om er aan te gaan werken om er vervolgens nooit meer op terug te komen. Zeven jaar later weten we nog niet wat er gedaan is met de aanbevelingen van de OvV.

Politiek aan zet

Daarom lijkt het mij tijd dat de politiek echt in beweging gaat komen. Dat in het geval van familiedrama’s vanaf nu standaard de OvV in actie komt, direct beslag gelegd wordt door het OM op alle informatie die aanwezig is bij de instanties zodat dossiers niet meer bewerkt kunnen worden om zo het eigen falen te verdoezelen. Onafhankelijk onderzoek met volledige transparantie over de rol van de instellingen. Het zou Jeugdzorg Nederland sieren om zelf ook de OvV op te roepen deze taak op zich te nemen en op deze manier invulling te geven aan de eigen gedragscode om het vertrouwen in de jeugdzorg te vergroten.

Maar daar hoort ook bij dat je open staat voor zelfreflectie en stappen en conclusies te verbinden aan je eigen handelen. Conclusies die nodig zijn nu er nog altijd gemiddeld bijna 10 doden per jaar vallen waar de jeugdzorginstanties bij betrokken zijn. Er kleeft veel bloed aan de hoge heren en dames die niet open staan voor veranderingen en ieder voorval in de doofpot stoppen onder het mom van de privacy.