Jeugdbeschadiging Brabant

In de afgelopen maanden zijn de ontelbare misstanden binnen Jeugdbescherming Brabant volop in beeld gebracht met het uitgebreide falen in de casus Baby Hannah en direct daarop volgend het zwartboek ‘Jeugdbescherming Brabant: de doodlopende weg in de jeugdhulpverlening’. Met als reactie van JBB heftige ontkenningen, intimidaties van meewerkende ouders en een complete verdraaiing en het bagatelliseren van de feiten. Zelfs een vernietigend rapport van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd in de casus van Baby Hannah werd ontkend en gepoogd in de doofpot te stoppen. Sindsdien heeft de Stichting (H)erken Ouderverstoting een stortvloed aan dossiers ontvangen en gesprekken gevoerd met gedupeerden.

Maar wat mij opviel was de hoeveelheid jeugdigen die mij benaderden. Diegene die juist beschermd moeten worden reageren uitermate vernietigend over, zoals de jeugdigen het zelf noemen, ‘Jeugdbeschadiging Brabant’.

Er is veel gebeurd in de afgelopen maanden. Gesprekken met gemeenten (colleges en jeugdzorg ambtenaren), gemeenteraad-  en Tweede Kamerleden, (Kinder)Ombudsman en Inspectie Gezondheidszorg & Jeugd, contacten met bezorgde advocaten (die de handelswijze van JBB ‘off-the record’ herkennen en bevestigen), verontruste externe hulpverleners (die door JBB volledig genegeerd worden en waarmee cont(r)acten worden beëindigd omdat ze te kritisch zijn over de beleidslijnen van de jeugdzorgwerkers), scholen die overvallen worden en zich niet serieus genomen voelen en bij voorkeur geen gesprekken meer willen voeren met jeugdzorgwerkers omdat hun informatie stelselmatig verdraaid wordt en ze door de jeugdzorgwerkers tussen de ouders geplaatst worden in plaats van dat de school veilig en neutraal is voor de kinderen, rechters die ons aanmoedigen om het goede werk, de misstanden bij JBB bloot leggen, voort te zetten, contacten met media en een extern kwalitatief onderzoek naar de jeugdzorg opgestart door de 9 gemeenten in West Brabant west. Tot slot weten we inmiddels ook dat de Autoriteit Persoonsgegevens overstelpt wordt met klachten over JBB en dat men zich afvraagt en gaat onderzoeken wat er bij hen in algemene zin aan de hand is en wat er daar moet gaan gebeuren.

Jeugdigen staan op tegen JBB

Maar ook veel nieuwe dossiers. Inmiddels zijn er circa 100 dossiers binnen gekomen die slaan op JBB, terwijl er ook nog vele dossiers uit de rest van het land aangeboden worden. Veelal ouders die tegen het voortdurende falen van JBB aanlopen maar bovenal tot op het bot geïntimideerd worden door de Jeugdzorgwerkers, gebiedsmanagers, directie en bestuurder van JBB. Aanleiding voor ons om te gaan werken aan deel 2 van het zwartboek met nog meer schokkende dossiers. Om zo de feiten bloot te blijven leggen maar bovenal aan te tonen dat het zwartboek niet 1 dossier is, zoals JBB iedereen wil doen laten geloven, maar echt is samengesteld uit een overvloed aan dossiers. Naast dit deel 2 zijn er ook meerdere publicaties te verwachten vanuit verschillende onafhankelijke van elkaar betrokken partijen die allemaal het falen en de intimidatie van JBB aan den lijven hebben ondervonden en het noodzakelijk vinden hier onderzoek naar te doen en te publiceren. We houden u hiervan op de hoogte!

Jeugdigen die beschermd moeten worden maar vervolgens zien dat de Jeugdzorgwerker de strijd aangaat met ouders en daarbij alle middelen inzetten variërend van liegen en bedriegen, smaad en laster en uiteindelijk zware intimidatie van ouders, scholen, externe hulpverleners en zelfs de jeugdigen zelf!

Maar wat mij opviel was de hoeveelheid jeugdigen die mij benaderden. Diegene die juist beschermd moeten worden reageren uitermate vernietigend over JBB. Jeugdigen die gedwongen worden om dingen te doen of te ondergaan die ze niet willen, die niet gehoord worden, die zien dat de jeugdzorgwerker ouders bewust tegen elkaar uitspelen en zaken laten escaleren, jeugdigen waar beslissingen over genomen worden zonder dat met ze gesproken is. Er zijn zelfs jeugdigen die al jaren een OTS hebben en slechts één of twee keer zijn gehoord. Jeugdigen die nog nooit ‘hun’ gezinsvoogd hebben ontmoet, die gedwongen worden uitspraken te doen over hun ouder(s) en totaal verdraaide of zelfs verzonnen gespreksverslagen krijgen. Er staan voorvallen in dossiers die nooit hebben plaatsgevonden of hebben kunnen plaatsvinden binnen de tijdslijnen. Jeugdigen die beschermd moeten worden maar vervolgens zien dat de Jeugdzorgwerker de strijd aangaat met ouders en daarbij alle middelen inzet variërend van liegen en bedriegen, smaad en laster en uiteindelijk zware intimidatie van ouders, scholen, externe hulpverleners en zelfs de jeugdigen zelf!

Kippenvel

De gesprekken met deze jeugdigen zijn schokkend. Bij elk gesprek staat het kippenvel op je lijf en lopen de tranen over je wangen. De woede en boosheid over het totale gebrek aan empathie, maar bovenal de vooringenomenheid, halsstarrigheid en desinteresse in wat er werkelijk speelt en wat de jeugdige echt denkt en vindt, roept veel verdriet en woede op bij diezelfde jeugdigen. Want in alle gevallen hadden de kinderen voor de interventie van JBB zelf geen enkel probleem. De opdracht van de rechter is over het algemeen ook: bescherm de jeugdige tegen de strijd tussen de ouders. Maar JBB richt zich volledig op de jeugdige en laat de strijd tussen de ouders volledig escaleren. Met als gevolg dat het probleem van de jeugdige na bemoeienis van JBB zeer groot en onoplosbaar is geworden. Gezinnen zijn uit elkaar getrokken door onnodige uithuisplaatsingen, broers en zussen uit elkaar gehaald en contacten verbroken, kinderen bewust tussen strijdende ouders geplaatst, loyaliteitsconflicten verergerd. Maar bovenal: ze zijn nooit gehoord. De grote gemene deler achteraf bij deze jeugdigen: ze zijn beschadigd voor het leven en hun vertrouwen in de mensheid en maatschappij totaal kwijt. Onderzoek heeft aangetoond dat Brabant het hoogste aantal zelfdodingen onder jeugdigen kent van Nederland. Een verder onderzoek naar de oorsprong en achtergronden lijkt wenselijk. Vooral noodzakelijk om te weten in hoeverre jeugdzorg, en dan met name JBB, betrokken is geweest bij deze jeugdigen. Het zelfde geldt voor het aantal potentiële familiedrama’s. Hoe verhoudt dat aantal zich tot de rest van Nederland?

Raadsleden geëmotioneerd

Eén van de jeugdigen die mij benaderde had afgelopen week de moed om in haar gemeente de gemeenteraad toe te spreken. Het werden 5 uiterst emotionele minuten. Zelfs zo erg dat raadsleden na haar toespraak vroegen om een schorsing. Om even bij te komen. Haar relaas treft u onder aan deze blog integraal aan. Lees het en huiver.

Inmiddels zijn er circa 100 dossiers binnen gekomen. Veelal ouders die tegen het voortdurende falen van JBB aanlopen maar bovenal tot op het bot geïntimideerd worden door de Jeugdzorgwerkers, gebiedsmanagers, directie en bestuurder van JBB. Aanleiding voor ons om te gaan werken aan deel 2 van het zwartboek met nog meer schokkende dossiers. 

Opvallend hierbij is dat in de weken hiervoor uit dezelfde gemeente zich via via een tweede gezin zich bij mij melde. Het verhaal was vrijwel identiek. In beide gevallen gebrekkige communicatie, besluiten op basis van niet geverifieerde informatie, geen waarheidsvinding en wederhoor en het niet volgen van procedures en termijnen. Maar de grootste overeenkomst: een zelfde jeugdzorgwerker, die nota bene net afgestudeerd was en vervolgens zonder termijnen en voorschriften te volgen als een stier door een porseleinkast de ene UHP na de andere regelde.  Hiermee wordt de rode draad snel blootgelegd en kunnen we steeds meer vraagtekens zetten bij de expertise van de jeugdzorgwerkers bij JBB en de controle op de procedures door gebiedsmanagers, juristen, directie en bestuurder. Want nu het aantal dossiers toeneemt zien we steeds vaker dezelfde namen van jeugdzorgwerkers en gedragswetenschappers voorbij komen die continue in dezelfde fouten vervallen en, nu het heet wordt onder de voeten, steeds heftiger gaan intimideren en ouders en jeugdigen gaan straffen als ze ook maar het lef hebben om hun case onder de aandacht te brengen van de stichting HOVS. Gelukkig zijn steeds minder ouders en jeugdigen hiervan onder de indruk en durven ze op te staan. Voor zichzelf en hun dierbaren. In deel 2 van het zwartboek dus niet alleen de verhalen van de ouders, maar juist ook van de jeugdigen. Om nog meer aandacht te schenken aan, zoals de jeugdigen het zelf noemen, ‘Jeugdbeschadiging Brabant’.

Damage Control

Eén van de oplossingen die JBB in hun damage control voor zich ziet, is zo snel als mogelijk de lastige dossiers te sluiten, OTS-en te beëindigen of door snel een UHP te regelen. In veel gevallen wordt gesteld dat doelstellingen behaald zijn en dat ontwikkelingsbedreiging weggenomen is terwijl de waarheid aantoont dat dat niet het geval is, doelen absoluut niet gehaald zijn en zelfs in meerdere jaren totaal geen hulpverlening is opgestart. Er wordt niet geschroomd om hierover te liegen naar de rechter en de Raad voor de Kinderbescherming. Het is dan ook de oproep aan de gemeenten en Raad voor de Kinderbescherming om elk dossier wat bij JBB ligt langs de meetlat te leggen en te vergelijken met de adviezen, wat JBB hiermee gedaan heeft, in hoeverre beschikkingen zijn opgevolgd en of er externe hulp is aangevraagd en of die ook wel daadwerkelijk is ingezet, maar ook om de voortgang eens onafhankelijk te laten toetsen en de uitkomsten inzichtelijk te krijgen.

Samenwerking

Maar zien we ook steeds meer initiatieven komen van ouders en jeugdigen om te gaan samenwerken en samen de strijd met JBB aan te gaan. Elkaar ondersteunen in hun strijd en gericht met de juiste acties het stuurloze schip van bestuurder René Meuwissen aan te gaan pakken. JBB is een doodlopende weg in de jeugdhulpverlening. De geest is uit de fles en de geur van de bedorven wijn die bij de geest in de fles zat verspreidt zich over Brabant. Het is nu aan alle betrokkenen om op te staan en JBB eens goed onder de loep te nemen. Want de term Jeugdbeschadiging Brabant wordt niet voor niets bedacht door een jeugdige die beschadigd is door een instantie die betaald wordt om juist die beschadigingen te voorkomen.

Inspraak bij gemeente Boxtel.

Mijn naam is Jennifer Voets, Ik ben 23 jaar oud. Ik heb drie zusjes waarvan er twee minderjarig en een met psychiatrisch problematiek. Zij heeft een Narcistische persoonlijkheidsstoornis. Ik wil hier graag mijn verhaal doen omdat anderhalf jaar geleden mijn zusjes abrupt uit huis zijn geplaatst en wij vanaf dat moment in aanraking kwamen met Jeugdbescherming Brabant. Ik zal even in het kort mijn voorgeschiedenis vertellen. Vlak na dat mijn moeder bij mijn vader is gevlucht zijn wij in contact met hulpverlening zoals bureau Jeugdzorg. Dit omdat mijn vader niet goed met ons kon omgaan , een narcistische persoonlijkheid heeft en ook niet voor ons zorgden als wij een weekend bij hem kwamen. Ik moest als kind van 11 dan heel het weekend op mijn zusjes passen terwijl mijn vader aan het werk was of was stappen of thuis aan het drinken met vrienden. Omdat dit steeds erger werd en wij ook in aanraking kwamen met drank, drugs, geweld, bedreiging naar andere maar ook naar ons, heeft de rechtbank na veel gesprekken en onderzoeken bij bureau jeugdzorg besloten dat mijn vader een contact verbod kreeg en dat hij pas weer contact mocht hebben met mij en mijn zusjes als hij in therapie zou gaan en zou mee werken met onderzoeken bij bureau Jeugdzorg. Omdat hij vanaf het begin dat hij bij mijn moeder is weggegaan is blijven bedreigen en treiteren en daarvoor haar meerdere malen zowel lichamelijk als psychisch heeft mishandeld heeft mijn moeder ook een trauma op gelopen. Bij haar is PTSS geconstateerd. Ondanks dat zij dit heeft, heeft ze al die tijd goed voor ons gezorgd ( dit werd ook door de onderzoeken bij bureau jeugdzorg en veilig thuis bevestigd) maar doordat er geen hulp voor haar kwam, en de dreiging vanuit mijn vader bleef ging het steeds slechter met haar. Ze kreeg herbelevingen en was erg verdrietig. Op een avond ander half jaar geleden was het beter dat mijn moeder even een nachtje niet thuis zou zijn om even uit de situatie te zijn. Ik paste op mijn zusjes en zij gingen gewoon naar school en ik naar mijn werk. Toen ik thuis kwam van mijn werk stonden er ineens twee vreemden mensen in huis zonder bevel of politie die mij kwamen vertellen dat mijn zusjes per direct uit huis werden geplaatst en ik niet mocht weten waar ze heen zouden gaan. Er was geen specifieke reden maar ze hadden informatie van derden waarvan nooit is gecheckt of dit waar is. Ook moesten zij hun telefoons en laptops inleveren zodat ze geen contact met ons konden zoeken. Zowel zij als ik waren allebei in shock. Mij werd ook opgedragen dit niet aan mijn moeder te vertellen. Ze vertrokken en lieten mij daar alleen achter. Als ik niet op dat moment thuis was gekomen had ik ze niet weg zien gaan en wist ik niet eens waar ze waren. Het voelde voor mij alsof ze ontvoerd werden. Ik heb toen meteen contact gezocht met een hulpverlener van Veilig Thuis omdat die al bij ons in beeld waren en die was het ook niet eens met het handelen van JBB. Veilig thuis werd dan ook meteen van de baan geschoven en daar werd ook niets opgevraagd. Vanaf dat moment kwamen wij in aanraking met Jeugdbescherming Brabant. Mijn zusjes zijn bij twee verschillende pleeggezinnen geweest en zouden daarna uit elkaar gehaald worden omdat er weinig plek was bij pleeggezinnen. Ik heb toen zelf geregeld dat ze bij kennissen terecht kwamen. Ik had ook aangeboden om zelf de zorg op me te nemen maar daar werd niet eens naar geluisterd. De rechter sprak uit dat er voor een jaar een uithuisplaatsing werd gedaan maar dit zeker geen jaar hoefde te duren. Maar vanaf het begin dat wij in aanraking kwamen bij JBB werd er niet verteld wanneer mijn zusjes weer terug mochten en waar dan aan voldaan moest worden ook werd er geen plan gemaakt. Terwijl dit wel aangegeven staat op hun eigen website. Verder zijn ze niet bereikbaar en kijken ze totaal niet om het contact te herstellen. Ik, mijn zusjes en moeder waren altijd een team en niemand kwam daar tussen. Nu is alles uit elkaar gevallen en ik ben bang dat dit nooit meer goed gaat komen. Als er namelijk een conflict is word al het contact verbroken of word ik ingezet als toezichthouder. Ze zijn ook op de hoogte van het contactverbod van mijn vader wat door de rechter is uitgesproken en weten van oude dossiers maar daar word niet naar gekeken, ze zijn zelfs aan het onderzoeken of de jongste daar niet kan gaan wonen en ze mag van JBB gewoon bij het pleeggezin opgehaald worden door vader. Terwijl een paar maanden geleden in zijn huis een drugslab is gevonden en er veel gedeald word. Ik maak me daar erge zorgen over omdat ik niet wil dat zij dezelfde dingen gaat zien en meemaken. Als JBB nou hun werk goed had gedaan en was gaan samenwerken met andere instanties waren mijn zusjes allang weer thuis geweest en was ons gezin weer als van ouds. Nu zie ik mijn zusjes niet meer en was ik mijn moeder bijna verloren omdat ze de pijn niet meer aan kon. Ik zie geen toekomst perspectief en zie JBB dan niet als Jeugdbescherming Brabant maar meer als Jeugd beschadiging Brabant. Want zowel ik, mijn moeder en mijn zusjes hebben door het handelen van Jeugdbescherming Brabant een trauma opgelopen. Ik zie geen toekomst perspectief meer en hoop dat jullie mij kunnen helpen.

Voorgeschiedenis: mijn moeder is gevlucht voor mij vader. Narcisme.
Wat is er fout aan Jeugdbescherming Brabant:
– Informatie word gehaald vanuit derden waarvan geen waarheidsbevinding is gedaan.
– Ook mocht ik niet zeggen tegen mijn moeder zeggen dat ze uit huis geplaatst werden.
– Op het moment dat mijn zusjes uit huis geplaatst zijn mochten ze geen contact met mij en werden hun telefoons en laptops afgepakt. Hierdoor hebben zij allebei een trauma opgelopen.
– Er word niet gekeken naar oude dossiers. Zoals dat vader een contactverbod heeft. Omdat hij mij de zorg opdroeg aan mij en zelf opstap ging, dronk en drugs gebruikte.
– Er is geen plan van aanpak. Terwijl dit een van de doelen is die op de website van Jeugdbescherming Brabant is.
– Jeugdbescherming heeft gezegd dat de kinderen alles mogen beslissen waardoor opvoeding niet meer mogelijk is.
– Zij is op de hoogte van contact met vader terwijl hier een verbond van is. Als hij contact zou willen zou hij eerst naar de rechtbank zou moeten. En toch word mijn zusje opgehaald bij het pleeggezin.
– Ook bij problemen wordt contact meteen afgehouden.
– Laatst is er ook een drugslab gevonden bij vader.
– Moeder was er bijna niet meer geweest. Iedereen kwijt.
– Als ze het werk hadden gedaan was alles nu weer normaal geweest.
– Ik had verwacht dat onze gezin snel weer bij elkaar zou zijn.
– Er is geen toekomst perspectief.
– Niet bereikbaar
– Een van mijn zusjes kon alleen hulp krijgen via Jeugdbescherming Brabant niet via de huisarts.
– Ik werd ingezet als toezichthouder
– Ik mag niet op kinderen passen terwijl dochter van pleeggezin het wel mag.

Veilig thuis was niet eens met het handelen van JBB.
Jeugdbeschadiging Brabant

Advertenties

Kinderen (4 & 6) waren bekend bij de instellingen

Kinderen waren bekend bij de zorginstellingen. Ik schrijf hier bewust waren want op 22 september jl. is Nederland weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Twee kinderen van 6 en 4 zijn nodeloos om het leven gebracht bij een familiedrama in Papendrecht. Familiedrama’s zijn inmiddels een terugkerend fenomeen, het woord is zelfs opgenomen in de Dikke van Dale. Een woord wat nooit had mogen bestaan. Kort onderzoek levert op dat er tussen 2002 en 2015 er minimaal 64 kinderen en 38 volwassenen slachtoffer zijn geworden van een familiedrama. Dat is 6 kinderen en 3 volwassenen per jaar. En bij elk familiedrama staat er: Het gezin was bekend bij de politie en bij zorginstellingen. De politiek moet zijn verantwoordelijkheid nemen en is nu aan zet om hardhandig in te grijpen.

De inspecties vragen de zorginstanties hun eigen handelen te onderzoeken

Maar direct na de vondst van de slachtoffers begint het grote wegkijken: geen enkele instantie en jeugdzorgwerker wil het verwijt krijgen dat zij (mede)schuldig is aan het drama. Dooddoeners van de woordvoerders zijn dan meestal dat men het niet heeft zien aankomen, er geen signalen waren dat het zo uit de hand zou lopen, risico’s verschillend zijn getaxeerd etc. Want als zorginstelling, als bestuurder of hulpverlener is het niet fijn om te moeten horen dat je (mede) verantwoordelijk bent voor de dood van onschuldige kinderen die jij had moeten beschermen!

Slager keurt eigen vlees

Direct na een dergelijk incident moet er een melding door de zorginstelling gedaan worden bij de Inspecties Gezondheidszorg & Jeugd en bij Justitie & Veiligheid. Maar wat er dan gebeurt is eigenlijk een gotspe eerste klas: deze inspecties vragen vervolgens aan de betrokken instelling om een onderzoek te doen naar wat er gebeurd is en daarvan verslag uit te brengen aan de inspecties. Met andere woorden: de slager verkoopt bedorven vlees maar mag nog wel zijn eigen vlees keuren om dan te zeggen dat het niet bedorven was. Deze werkwijze van de inspecties zou je verwachten in de vele bananen republieken die we hebben op de wereld maar niet in de samenleving die we in Nederland hebben ingericht.

Doofpot

Na elk familiedrama wordt er dus een onderzoek opgestart, maar heeft iemand van u ooit wel eens de uitslagen van de onderzoeken gezien? Ik denk het niet. Want alles wordt verstopt onder het mom van de privacy. De betrokken instanties haasten zich in het vermelden van algemeenheden zoals het feit dat ze lessen geleerd hebben, dat ze nog beter met elkaar moeten communiceren en beter gaan kijken hoe ze de risico’s moeten gaan taxeren en beoordelen. Maar wat ze fout gedaan hebben, wie waar fout gehandeld heeft en hoe ze tot deze conclusies gekomen zijn wordt onder de pet gehouden. Zelfs familie en belanghebbenden krijgen daar geen inzicht in. Met als enige doel de instanties zelf buiten het schootsveld te houden en zo te voorkomen dat men persoonlijk aangesproken wordt wegens mogelijke medeplichtigheid aan moord of dood door schuld. Om zo vervolgens de schuld volledig te geven aan diegene die toch al op het kerkhof ligt. Wat er gebeurd is moet in de doofpot!

Jeugdzorg faalt al sinds 2011 in het voorkomen van familiedrama’s en zeven jaar later weten we nog niet wat er gedaan is met de aanbevelingen van de OvV.

Voorwaarden aan onafhankelijk onderzoek

In maart 2018 heeft de Onderzoeksraad voor Veiligheid(OvV) onderzoek gedaan naar de voorwaarden waar een onafhankelijk onderzoek in het publiek belang aan moet voldoen. “In een tijd waarin de tevredenheid over het functioneren van de democratie afneemt, is onafhankelijk onderzoek relevanter dan ooit. Cruciaal is daarbij dat de onderzoekers niet aangestuurd worden door de machthebbers zelf”, aldus de OvV. Dus hoe kun je als Inspectie aan de instellingen vragen om zelf het onderzoek te doen. Het is het zelfde om aan Willem Holleeder te vragen zelf onderzoek te doen naar zijn mogelijke strafbare feiten. Onafhankelijkheid is meer dan de schijn van belangenverstrengeling vermijden. Onafhankelijkheid is ook dat de onderzoekers geen persoonlijk belang mogen hebben bij de uitkomsten van het onderzoek. Het is dan ook zorgelijk dat de Jeugdzorginstellingen niet open staat voor het benoemen van een waarnemer in de onderzoekscommissie van de familie of belanghebbenden zoals bijvoorbeeld een advocaat. Nee alles wordt schimmig gehouden zelfs de leden van een dergelijke commissie worden niet of nauwelijks naar buiten gebracht.

Het OvV stelt in het rapport: “Aandacht besteden aan de positie van een onafhankelijke onderzoeksinstantie of -commissie wil zeggen: het creëren van randvoorwaarden die het mogelijk maken daadwerkelijk onafhankelijk te werk te gaan. Instanties of commissies die een onafhankelijke positie hebben, moeten zelf hun onderzoeksvraag kunnen formuleren, hebben als enige zeggenschap over de bevindingen en conclusies, kunnen zelf een onderzoeksteam samenstellen, beschikken over een eigen budget, et cetera. Toegang tot de juiste informatie is hier een cruciale factor.” Naast deze randvoorwaarden is dat er volledig aan waarheidsvinding gedaan wordt en dat deze ook naar buiten gebracht wordt. Dit maakt het onderzoek niet alleen geloofwaardiger maar geeft ook een grotere kans op vertrouwen dat er ook aan verbetering gewerkt gaat worden zeker als het om maatschappelijk ernstige situaties gaat als familiedrama’s. Het is tekenend voor de jeugdzorginstellingen dat één van hen men alles in het werk stelt om een onafhankelijk onderzoek van de Nationale- & Kinderombudsman probeert te beïnvloeden en ze bewust onjuiste informatie aan de onderzoekers overhandigen.

Jeugdzorginstellingen moeten professionaliseren en lerend vermogen tonen volgens het OvV

Jeugdzorg faalt al vanaf 2011 in het voorkomen van familiedrama’s

Begin 2011 heeft de OvV een rapport uitgebracht naar aanleiding van 27 voorvallen van kindermishandeling met fatale en bijna fatale afloop en zijn regelgeving en richtlijnen bestudeerd. De conclusies zijn helder:

  • Jeugdzorgwerkers moeten zich niet meer afhankelijk opstellen van de medewerking van een ouder maar direct handelen
  • Moeten alle relevante informatie van andere professionals betrokken bij het gezin betrekken in de behandeling van de case
  • Zorgen voor een professionalisering van het stelsel
  • Lerend vermogen tonen
  • De toestroom van meldingen bevorderen.

Nu 7 jaar later moeten we vaststellen dat alleen het laatste punt gerealiseerd is: logisch want hoe meer meldingen hoe meer dossiers hoe meer geld. De verdere reactie van Jeugdzorg Nederland op het rapport van de OvV is ontluisterend en symptomatisch. Er worden werkgroepen opgesteld om er aan te gaan werken om er vervolgens nooit meer op terug te komen. Zeven jaar later weten we nog niet wat er gedaan is met de aanbevelingen van de OvV.

Politiek aan zet

Daarom lijkt het mij tijd dat de politiek echt in beweging gaat komen. Dat in het geval van familiedrama’s vanaf nu standaard de OvV in actie komt, direct beslag gelegd wordt door het OM op alle informatie die aanwezig is bij de instanties zodat dossiers niet meer bewerkt kunnen worden om zo het eigen falen te verdoezelen. Onafhankelijk onderzoek met volledige transparantie over de rol van de instellingen. Het zou Jeugdzorg Nederland sieren om zelf ook de OvV op te roepen deze taak op zich te nemen en op deze manier invulling te geven aan de eigen gedragscode om het vertrouwen in de jeugdzorg te vergroten.

Maar daar hoort ook bij dat je open staat voor zelfreflectie en stappen en conclusies te verbinden aan je eigen handelen. Conclusies die nodig zijn nu er nog altijd gemiddeld bijna 10 doden per jaar vallen waar de jeugdzorginstanties bij betrokken zijn. Er kleeft veel bloed aan de hoge heren en dames die niet open staan voor veranderingen en ieder voorval in de doofpot stoppen onder het mom van de privacy.